Wisława Szymborska

Projector — typ przewodnika. 20% populacji. Projector nie ma stałej energii sakralnej; działa w pulsach, krótko i precyzyjnie. Strategia: czekaj na zaproszenie. Szymborska pisała mało (15-30 wierszy rocznie), ale każdy wiersz był wynikiem "zaproszenia" wewnętrznego. Słynęła z tego, że nie ulegała presji wydawnictw — gdy nie miała wiersza, nie pisała. Klasyczny Projector: ilość nie ma znaczenia, jakość ma.

Splenic Authority — intuicja śledziony, "wiem teraz". Projector ze Splenic to rzadkie połączenie — daje natychmiastową ocenę: czy to zaproszenie jest dla mnie, czy nie. Szymborska słynęła z tego, że odrzucała ogromną większość zaproszeń (na konferencje, panele, wywiady) — wiedziała natychmiast, że to nie jej miejsce. Ale gdy mówiła "tak" (do współpracy z Adamem Włodkiem, do Mirona Białoszewskiego, do dziennika Gazeta Wyborcza), było to "tak" wiarygodne i konsekwentne przez dekady.

Profile 3/5 — Męczennik-Heretyk (Martyr-Heretic). Trójka uczy się przez próby i błędy, nie ma drogi prostej; każdy poemat to test. Piątka jest projekcją autorytetu z zewnątrz, czasem niesłuszną. Szymborska dosłownie tym była: poetka, która sama uważała się za "uczennica", która w wywiadach mówiła "nie wiem, co znaczy moja własna twórczość", a tymczasem cały świat ją cytował jako autorytet. 3/5 jest profilem, który najlepiej rozkwita w prywatności — Szymborska nigdy nie chciała salonu literackiego (krakowski "Atom", garść przyjaciół przy karcianym stoliku, kotki). Jej "publiczne" wystąpienia — z Noblem — były krępujące dla niej samej (przemowa "Poeta i świat" jest dosłownie o tym, że poeta nic nie wie).

Słońce w Raku (10°) — esencja domu, rodziny, kotów, kuchni, mikroskopijnego świata. Rak nie chce świata wielkiego; chce świata własnego, ciepłego, owiniętego. Szymborska mieszkała w jednym z najmniejszych mieszkań krakowskich poetów (Piastowska, potem Norymberska — wszystkie miniatury). Jej wiersze są o cebuli, o pomidorze, o psie. To nie była programowa skromność; to był Rak. Rak kocha mikrokosmos.

Księżyc w Bliźniętach — emocje lekkie, ironiczne, językowe. Bliźnięta nie znoszą emocjonalnego ciężaru; zamieniają wszystko w żart, w grę słowną, w aforyzm. Stąd ironia Szymborskiej — jej słynne "Nic dwa razy się nie zdarza" jest dwoma jednocześnie: smutkiem o niepowtarzalności i żartem z tej samej niepowtarzalności. Księżyc w Bliźniętach to umiejętność niesienia żałoby przez lekkość. Wiersz "Kot w pustym mieszkaniu" (1993, po śmierci Kornela Filipowicza) jest tego mistrzowskim przykładem: żałoba zaadresowana z perspektywy kota, lekka, niewspierna, a niszcząca w swoim ciężarze.

Ascendent w Lwie (przy godzinie 09:00) — twarz publiczna, która wydaje się ciepła, dostojna, lekko teatralna. Lew Ascendent sprawia, że człowiek mimo woli przyciąga uwagę, jest fotogeniczny, charyzmatyczny. Szymborska bardzo z tym walczyła — nie chciała być na zdjęciach, nie chciała kamer, nie chciała panelów. Ale na wszystkich zdjęciach (od młodości po Nobla) ma to coś, co sprawia, że oko biegnie do niej. To nie była teatralność świadoma — to był Lew Ascendant pod naporem niedobranego życia.

Droga Życia 6 — Opiekun, Nauczyciel. 1+9+2+3+7+2 = 24 → 2+4 = 6. Liczba 6 to "Opiekun, Nauczyciel" — człowiek, który ma misję bycia obecnym dla innych, troszczenia się, dawania ciepła. Sześciowa Droga Życia często wybiera ścieżki "matkowania" (w szerokim sensie) — i Szymborska dosłownie była "matką" dla pokoleń polskich poetów (Brylska, Lipska, Świetlicki, Sosnowska wszyscy mówili o jej życzliwości i mentorstwie). Nigdy nie miała własnych dzieci, ale "matkowała" wierszowi.

Liczba 6 ma cień: nadmierna odpowiedzialność za innych, perfekcjonizm w "byciu dobrym". Szymborska pisała o sobie "nie jestem dobrą poetką, jestem starająca się" — to bardzo szóstkowy refren. Sześcioka miłosierdzie nie wybacza sobie błędów. Stąd być może te wiersze, które zaczynała pisać a potem niszczyła (Filipowicz wspominał, że niszczyła w piecu więcej niż publikowała).